|
|
DE GESCHIEDENIS VAN HET ORKEST SCARAMOUCHE
Voorgeschiedenis
In 1964 ondernam de Commissie Avondmuziek te Eelde een poging om te komen tot
een "Eigen ensemble" met daarin opgenomen een groepje muzikanten uit de
Vereniging van Huismuziek. Na concerten in Delfzijl en Eelde strandde deze
poging. |
Oprichting in 1967 en gestage ontwikkeling
Een tweede poging van de Commissie Huismuziek had meer succes. Op 21
september 1967 startten de repetities van een nieuw "Eigen Ensemble"
onder leiding van Sybrand
Poort ('67-'71). Dit ensemble heeft tot nu toe bestaan onder de namen Eelder
Kamerorkest Scaramouche, Kamerorkest Scaramouche, Eelde en sinds 2002 onder de naam
Symfonieorkest Scaramouche. Over de naam Scaramouche meer
aan het eind van deze pagina. In 1967 bestonden wij uit: 4
violen, 1 cello, 1 contrabas, 1 piano, 4 dwarsfluiten, 2 altblokfluiten, 1 hobo,
1 klarinet en 1 trompet. In de jaren 70 veranderde de samenstelling onder de
dirigenten Ab Weegenaar ('71-'74) en Anton Stulp ('74-'79) in de richting van
een klassiek kamerorkest; strijkers, dubbel hout en het liefst 2 trompetten en 2
hoorns.
|
Eerste en huidige dirigent Sybrand Poort (l.) en Arjen Wassink |
Het repertoire van de laatste jaren, vooral sinds dirigent Tjalling
Wijnstra (1991-2005), vraagt vaak ook om trombones, tuba's, pauken, slagwerk en
een harp. Voor de concerten kan een beroep gedaan worden op een redelijk vaste
groep invallers.
Van barok naar veelzijdig
Aanvankelijk lag het accent van de repertoirekeuze vooral op de barok,
aangevuld met eenvoudige klassieke en twintigste-eeuwse composities. Later verschenen
symfonieën en concerten van Haydn, Mozart en Schubert op het toneel. Als de rol
van de strijkers in het repertoire te groot dreigde te worden, werd dit
gecompenseerd door aparte stukken voor blazers (Dvorak, Gounod, Arnold). toen
het orkest verder groeide verschenen Berlioz, Brahms, Dvorak, Puccini, Poulenc
en Prokofiev op het programma. Enige hoogtepunten waren: Balletsuite, Strategier
1978; Pianoconcert KV 491, Mozart 1981; Messa di Gloria, Puccini 1993;
Scaramouche, Milhaud 2002; Gloria, Poulenc 2004.
Orkestlid Jacqueline Reisel schreef ook zelf muziek, o.a. "Reisels Nigoen"
(afspelen arr. Rob Smit)
|
1992 bij repetitiezaal Punthoes, Eelde (uit fotoalbum 1991- op
Pixum2,
wachtwoord scaramouche)
Zie fotoalbums
1991-2 en
2001-2,
wachtwoord scaramouche |
Dirigenten
Solisten en koren
Wilma van der Wardt |
Pauline Oostenrijk (l.) en Annemarijn Abbink |
Soms maakten de solisten deel
uit van het orkest zoals Tjits Braaksma (piano) en Maaike Zimmerman (cello), een
enkele keer was het de dirigent zelf, zoals Sybrand Poort (viool) of Ab
Weegenaar (fagot). Meestal waren het muziekstudenten onder wie
Wilma van der Wardt2
(cello), René Berman2 (cello),
Pauline Oostenrijk2 (hobo),
Karlien Bartels (cello)
en
Annemarijn Abbink2 (harp). Scaramouche heeft ook
met verschillende koren samengewerkt: in Eelde in het kader van Avondmuziek en
Nieuwjaarsconcerten, verder met Camerata Vocale uit Assen, Richardkoren, UDI uit
Hardegarijp, Fin de Siècle uit Friesland (door Tjalling Wijnstra opgericht), Animato uit
Leeuwarden en in 2006 met Panta Rhei, Groningen o.l.v. Erik Kammenga. Zie verder
de lijsten concerten, werken en solisten.
Kwaliteit en gezelligheid
In de loop der jaren hebben we veel vergaderd en gestreden over: staat de
gezelligheid of de kwaliteit voorop en over optreden in gewone, nette kleren of
in het zwart, heffen we ons op of gaan we door en worden we een echte
vereniging? Scaramouche is nu een echte vereniging, die concerten geeft in het
zwart, terwijl het publiek in het algemeen tevreden is over de kwaliteit. De
gezelligheid heeft onder dit alles niet geleden.
|
Applaus in de Nederlands Hervormde Kerk, Vries 2006 (naar
grote foto2) |
De naam Scaramouche
Scaramouche, 17e eeuwse ets |
In 1969 uitgevoerde suite met deel "Scaramouche" |
SCARAMOUCHE is een in het zwart geklede, bombastische figuur
uit de vroegitaliaanse Commedia dell'arte. Composities geïnspireerd door
Scaramouche zijn van J.C.M. van Riemsdijk en Darius Milhaud, uitgevoerd door ons orkest in respectievelijk 1969 en 2002. Na de uitvoering van 1969 kwam
Scaramouche in de naam van het orkest.
|
